Hulp aan Yezidi vluchtelingen in Irak

Een korte impressie van 1 dagdeel van een reis naar Irak waar we Yezidi vluchtelingen bezochten...

Op onze reis van vorige jaar bezoeken ee een weescentrum voor Jezidi-kinderen. In een ruimte zitten zo’n 40 kinderen aan tafeltjes en stoelen. Ook zij hebben al meerdere keren hulp ontvangen via de hulptransporten. Bij sommige kinderen sprankelen de ogen als we binnenkomen, maar bij anderen zien we het verdriet, de leegte en de schuchterheid. Het leed van deze kinderen grijpt ons erg aan. We delen lolly’s uit en daarna gaat de groep staan om gezamenlijk iets op te zeggen. We nemen aansluitend een interview af met een Yezidi. Een aangrijpend verhaal, wat ons allemaal raakt. Christina was 6 jaar en zat op school toen IS het dorp binnen kwam. Ze vluchtte toen IS kwam de bergen in met honderden anderen Jezidi’s. IS sloot hen in, veel mensen stierven door honger en dorst en IS slachtte veel Jezidi’s af. Treffend is dat dit gebeurde op een feestdag van de Jezidi’s, waarbij ze normaal schapen slachten. Nu werden Jezidi’s één voor één geslacht als IS-offers. De dag begon als een feest en eindigde in een tragedie. Christina was destijds zes jaar oud. Samen met haar zusje van vier werd ze meegenomen door IS. 

De vrouwen en kinderen werden gescheiden van de mannen, die werden afgeslacht of gedwongen voor IS te vechten en moesten zich bekeren tot de Islam. De vrouwen werden in drie groepen gedeeld: ze moesten huishoudelijk werk door voor IS-gezinnen, moesten met een IS’er trouwen of werden tot slaaf gemaakt. Christina vergelijkt de Jezidi vrouwen en meisjes met een bloemenvaas, die van kamer naar kamer wordt gebracht in een huis. Zelf was ze de bloemenvaas van het huis, maar nu is de vaas kapot gemaakt en zijn de bloemen dood. Op een gegeven moment zijn ze vrijgelaten. Christina kwam in een Syrisch vluchtelingenkamp terecht. Daar werd ze uiteindelijk gered door JKP (Syrische PKK). Die bracht haar naar het dorp waar ze nu woont. Christina is zwaar getraumatiseerd. Ze trilt en kijkt leeg uit haar ogen. Als we haar vragen of ze hoop heeft voor de toekomst, zegt ze heel resoluut: ‘Nee’. Het maakt ons stil en we denken terug aan het gesprek wat we een aantal jaar geleden hadden met Maryam, ook een Yezidi meisje. En van deze meisjes zijn er tienduizenden in Irak.

Daarom blijft Arbeidsmakelaars BV graag dit werk steunen. Door financieen, arbeid en het ter beschikking stellen van sorteer- en opslagruimte!